BİR ZAMANLAR
Bir zamanlar, balam, bu dağlarda Bozkurtlar ulurdu;
Çakallar siner; tilkiler pusar, puştlar kaybolurdu!
YAKLAŞMA
Ne ABD’ye yaklaş, AB’ye, Rus’a, Çin’e…
Nifakı bunlar soktu insanlığın içine!
EVİM
Ana-baba –çocuklar, çileli-yanık evim;
Ahlâktan, Türk ruhundan, darmadağınık evim!
TÜRKÇE
Mücâdelemiz büyüktür, dövüşürüz (!) hep “kor-a-kor”;
Sor; ‘Bu, nasıl bir Türkçe’dir; kendisiyle boğuşuyor!..’
BAŞARI
Hepimiz başbaşa verdik, başabaş bitirdik işi!
Elbette ki, iş başarır, el ele, veren her kişi!.
BEN
‘Ben’ dedikçe kibir azar; huy değişir azar azar;
Bu tavıra insan kızar; melek bunu birbir yazar!
ARKADAŞ
Uyanık bulunursa baş, kalem olur ona yoldaş;
Hem adâlet, ilim yazar, hem fazilete arkadaş!..
SEVDÂ
Solan yaprak ap-ak karda; kar’ın gözü, ilk baharda;
Her varlıkta bu hasret var; nice sevdâ hep art arda;
SAHTEKÂR
‘Hak, hak!’ diyen nice kişi, dili sahte, şer gülüşü;
Dalavere bütün işi; ne çok sever övülüşü!
SIR
Tohum, çiçeğini; çiçek meyvasını görmez;
Bir hücreydin, bak ne oldun, behey aklı ermez!
Yorumlar
Kalan Karakter: