DÜŞÜNDÜKÇE/67

Servet; mal-mülk-makam, bitinceye, tükeninceye kadar konuşur-hüküm sürer. Hâlbuki, bilgi, tükenmez ve gittikçe artarak devam eder.

Basit sanılan veya denilen bir bilginin hükmü; yeni bir bilgi eklendikten sonra da devam eder. Yâni; bilgi, canlı değil; dipdiridir!..

Çok sık bahsedilen Karun’dan, isimden başka ne kaldı..

Saraylı makamların hangisinde, ihtişam ve entrikadan başka ne var!?

Şatafat ve debdebe, ismiyle; bilgi ise, varlığıyla insanlığı ihâta eder, aydınlatır, mes’ut ve bahtiyar da eder!..

Bilgi; adâleti getirir. Adâlet; sağlıklı yaşamanın en önemli unsurudur!.

Çünkü bilgi; güven, itimat tekin eder; kuvvet verir!..

Kuvvet; yalnızca fizikî değildir..Fizikî güç, devede, ayıda da vardır…

Kuvvet; aklı bilgiyle donatmak maharetidir.

Dünya; aklını, maalesef şeytanîlikte kullanıyor…

Bir laboratuarda yıllarca düşünülüp icât edilen bir âlet; bakıyorsunuz, birdenbire, insanlığın cellâdı oluvermiş!..

Bütün adâletsizlikler, şeytânî aklın eseridir..

Tarihe birlikte göz atalım..

Hangi tarihin, hangi döneminin hangi mekânında, hangi kişi(ler) ne kadar âdil olmuşlardır!..

Adâlet yoksa, mutlaka zulüm vardır!..

Tarih; bir aynadır!..

Akıl, şayet bu aynayı iyi tahlil ederse ve tabiî ki, bir de ‘iyi niyetli olursa’, kendi varlığını kuvvetlendirir.

Bu da, bilgi’yi  müspet yolda kullanmakla olur!..

Böylece; selîm akıl, adâlet temsilcisi ve timsali de olur!..

Yusuf Has Hâcib, Kutadgu Bilig’de şöyle diyor:

“Dilin faydası çok olduğu gibi, zararı da çoktur;  dil bâzan öğülür, bâzan da çok söğülür.

Mâdemki böyledir, sözü bilerek söyle; sözün gözsüzlere, körlere göz olsun.

Bilgisiz insan, şüphesiz, kördür; ey bilgisiz, yürü; bilgiden nasip al.

Bak, doğan ölür; ondan, eser olarak, söz kalır; sözünü iyi söyle, ölümsüz olursun.

İnsan iki şey ile kendisini ihtiyarlamaktan kurtarır: biri-iyi iş ve diğeri-iyi söz.

Bak, insan doğdu, öldü; sözü kaldı; insanın kendisi gitti, adı kaldı.

Kendin ölümsüz bir hayat dilersen, ey hâkim, işin ve sözün iyi olsun.”

(Bknz. Yusuf Has Hâcip, Kutadgu Bilig, Çeviri: Reşid Rahmeti Arat, Türk Tarih kurumu Yayınları, İstanbul, 1974, Sf. 24)

Söz; bilginin taşıyıcısıdır!..Ne kadar, düşünmek, o kadar bilgi, o kadar tesir ve o kadar kalıcılık!..

“Et ve kemik” gider, söz ve bilgi kalır!..