DUYDUĞUNU SANMAK İLE GERÇEKTEN DUYMAK ARASINDAKİ FARK

Hepimiz duyduğumuzu sanıyoruz
biri konuşuyor başımızı sallıyoruz
anlıyormuş gibi yapıyoruz
ama çoğu zaman ne dediğini tam olarak almıyoruz
bazen kulağımız duyar ama aklımız başka yerdedir
bazen de aklımız buradadır ama kulağımız kaçırır
işte o anlarda iletişim kopmaya başlar
küçük küçük kopar
sonra birikir
birisi size bir şey anlatır
siz yarısını alırsınız
kendi kafanızda tamamlarsınız
sonra yanlış anlaşılırsınız
kırılırsınız
kırarsınız
işitme kaybı olan biri için bu durum daha da ağırdır
çünkü o çoğu zaman duymadığını söylemekten yorulur
“anlamadım” demek bir süre sonra insanı utandırır
insan utanınca susar
susunca da yalnız kalır
çok kişiyle tanıştım
“hocam ben duyuyorum ama anlamıyorum” diyen
aslında duyduğunu sanıyor
çünkü kelimelerin bir kısmı kaçıyor
beyin eksik kalan yeri tahminle dolduruyor
o tahmin de çoğu zaman gerçeği yansıtmıyor
sonra ne oluyor
insanlar birbirine kızıyor
“beni dinlemiyorsun” deniyor
“sen hep yanlış anlıyorsun” deniyor
oysa mesele dinlememek değil
mesele gerçekten duyamamak
duymak sadece kulağın işi değil
beynin işi
kalbin işi
karşındakine alan açmak işi
eğer birisi size sürekli “anlamadım” diyorsa
yüksek sesle kızmayın
bir daha anlatın
yavaş anlatın
göz teması kurun
bazen tek ihtiyaç duyulan şey
biraz sabır
işitme kaybı tedavi edilebilir bir sağlık sorunudur
fark edilirse çözüm vardır
geç kalınırsa insanlar birbirinden kopar
duyduğunu sanmak kolaydır
gerçekten duymak emek ister
ama o emek
insanı insana yakınlaştırır