Penguenler Ders Veriyor

Bir penguenden ders çıkaracak kadar bulanık zihinler…
Yalnızlığı güç, kopuşu erdem, susmayı asalet sanacak kadar yorulmuş akıllar.
Bugün yalnızlık alkış alıyor. İnsanlar özel hayatı izliyor, dramatize ediyor, paylaşımın altına kalp bırakıyor; ama yalnızlığa müptela ruhları görmüyor. Toplum, yalnızlığı matah bir şey gibi destekliyor.
Bu bir farkındalık değil; bağımlılıktır.
Ben bunu doğrudan sosyal medya bağımlılığına bağlıyorum. İnsan artık istediği kadar kişiyi hayatına alıyor  ya da kimseyi almıyor. İşine geleni alkışlıyor, gelmeyeni karalıyor. Vicdan algoritmaya teslim edilmiş durumda.
Bir penguen videosu dolaşıyor ortalıkta. Buzların ortasında kaybolmuş bir canlıya “güçlü” etiketi yapıştırıyoruz. Altına süslü cümleler yazıyoruz:
“Anlaşılmıyorsan git.”
“Yalnızlık asalet.”
“Çekilmek güç.”
Bu artık masum değil.
Bu, toplumsal bir çürümenin göstergesidir.
Penguen yalnızlığı seçmiyor. O bir karar vermiyor. Kaybolmuş olabilir.
Ama biz kaybolmayı özgürlük, kopuşu güç, yalnızlığı karakter diye pazarlıyoruz.
Toplum, en ufak bir kaosta kaçmayı erdem sayar hâle geldi. Bir kırgınlıkta çekilmeyi olgunluk sanıyor. Bir yalnızlıkta susmayı güç zannediyor.
Bu bir ilerleme değil; gerilemedir.
Peki biz neredeyiz?
Hani kültürel değerlerimiz?
Hani mahalle bilinci?
Hani kapı çalmak, hâl hatır sormak, bir tabak çorba götürmek?
“Komşusu açken tok yatan bizden değildir” diyen Peygamber sözünü unuttuğumuzu sanmıyorum.
Ama şunu yapıyoruz: Hatırlıyoruz… yaşamıyoruz.
Bugün insanlar birbirinin acısına değil, hikâyesine bakıyor. Gözyaşına değil, paylaşım sayısına inanıyor. Kalbe değil, görüntüye bağlanıyor.
Gençler odalarına kapanıyor.
Yaşlılar görünmez oluyor.
Orta yaş tükenmişlikten susuyor.
Ve biz hâlâ penguen videoları paylaşıyoruz.
Bu yalnızlık övgüsü, ruh sağlığına açılmış sessiz bir savaştır. Bazı insanlar için bu mesaj “git”, “çekil”, “kaybol” demektir.
Toplum, en ufak kaosta yalnızlığı tercih eder hâle gelmemelidir. Çünkü yalnızlığı seçen toplum çökmeye başlamıştır.
İnsan insandan kaçarak değil, insana tutunarak hayatta kalır.
Bugün hepimiz hırslarımızın kiralık katilleriyiz. Bu katil gürültü yapmaz. Yavaş ilerler. Sessizce öldürür.
Bir nevi topluca intihar ediyoruz.
Kalabalıklar içinde yalnızlaşıyoruz.
Ekran başında çoğalıyor, kalpte eksiliyoruz.
Ve sonra soruyoruz: “Neden mutsuzuz?”
Belki de cevap çok basit:
Birbirimizi kaybettik...