İnsan hayatı düz bir yol değildir; inişli çıkışlı, kimi zaman daralan, kimi zaman genişleyen bir patikadır. Bu yolun en ilginç tarafı ise karşılaştıklarımızın çoğunun bir “vesile” ile hayatımıza girmesidir. Kimi zaman bir selam, kimi zaman bir bakış, bazen de hiç beklemediğimiz bir an… İnsan birileriyle tanışır, birileriyle karşılaşır; her biri bir vesiledir.
Düşünsenize…
Bir gün, sıradan bir gün gibi başlar. Ama o gün, hayatınızın yönünü değiştirecek bir insanla karşılaşırsınız. Belki bir dost, belki bir eş, belki de sizi sizden iyi anlayan bir yol arkadaşı… Aşklar, sevdalar, dostluklar…
Hepsi bir vesilenin ardına saklanmış gibi gelir. Bir davet, bir yolculuk, bir tesadüf… Ama insan bilir ki, tesadüf dediğimiz şey çoğu zaman kaderin ince dokunuşudur.
İyilikler de böyledir. Birine uzatılan bir el, bir kapıyı çalmak, bir hal hatır sormak… Küçük gibi görünen bu davranışlar, büyük hayırlara vesile olur. Bir insanın kalbine dokunmak, belki de bir ömrün yönünü değiştirmektir. İyilik bulaşıcıdır derler; çünkü bir iyilik, başka iyiliklerin kapısını aralar.
Ama vesile sadece güzel olanın kapısı değildir. Hayatın zor tarafı da vardır. Kazalar, belalar, kırgınlıklar… Onlar da bir vesileyle çıkar karşımıza. Bazen bir dikkatsizlik, bazen bir yanlış adım… İnsan o an sitem eder, “Neden?” diye sorar.
Fakat zaman geçtikçe anlar ki, her zorluk da bir şey öğretir. Her yara bir iz bırakır, ama o iz insana bir hakikat fısıldar.
Kader dediğimiz şey, işte bu vesilelerin toplamı değil midir? İnsan seçer, yürür, karşılaşır. Ama bazı yollar vardır ki, ne kadar kaçarsan kaç, seni bulur. Çünkü o yol sana yazılmıştır. Kimi insan hayatına bir ders olarak girer, kimi bir lütuf olarak… Ama hiçbiri boşuna değildir.
Belki de mesele şudur: Vesileyi görmek… Hayatın içindeki o küçük işaretleri fark edebilmek… Bize sunulan her karşılaşmanın, her ayrılığın, her başlangıcın bir anlam taşıdığını anlayabilmek… Çünkü insan bazen aradığını değil, ihtiyacı olanı bulur.
Sonra dönüp geriye bakarsın… “İyi ki” dersin. İyi ki o gün o yoldan geçmişim, iyi ki o insanla tanışmışım, iyi ki o acıyı yaşamışım… Çünkü hepsi seni bugünkü sen yapmıştır.
İnsan hayatında hiçbir şey sebepsiz değildir. Her şey bir vesiledir. Bazen bir kapı açılır, bazen bir kapı kapanır. Ama unutulmamalıdır ki, kapanan her kapı da başka bir kapının vesilesidir.
O yüzden hayatın içinden geçerken şunu unutmamak gerekir:
Her karşılaşma bir anlam taşır.
Her ayrılık bir ders bırakır.
Her vesile, insanı bir yere taşır.
Ve belki de en önemlisi…
İnsan, en doğru zamanda, en doğru vesileyle, en doğru insanlarla buluşur.
Yorumlar
Kalan Karakter: