Kalbin Pamuk Şekeri Kadar Hafif Kalsın

Henüz çok eflatun çocukluğum ;
Köşedeki bakkalın vitrininde parlayan kalemlere hayran bakışlarım, resmi bayramlarda caddeden geçen bandocuların kıpır, kıpır neşesi. 
Fener alayının ışıklarına kilitlenmiş gözlerim, henüz kimsenin dokunmadığı kadar berrak anılarım, topuklu takunyaların yankısıyla çınlayan sokaklarda zaman sanki masumiyetin sesini taşırdı. 
Abimle okul yolunda büyüyünce hangi mesleği düşler, geleceği gökyüzü kadar geniş tasarlardık, okunan şiirler vardı, en coşkulu hâlinden , sesler cılız değildi, umutlar gümbür, gümbür  göğe vuruyordu. 

Rüzgâr, bir zamanlar kahkahalarımı taşıdığı o parkta hâlâ aynı sesle esiyor.
Salıncağın zincirleri hafifçe gıcırdıyor, sanki çocukluğumun zikrini çekiyor:
“Allah… Allah…”
Ben o salıncakta sadece göğe doğru yükselmezdim; her defasında kalbim de arınır, saflaşırdı.
Düşsem de dizlerim kanasa, gökyüzü hep teselli ederdi beni; çünkü o zamanlar bilirdim — her yara, merhametin elinde bir duaya dönüşürdü.

Saklambaç oynarken bile bir sırrın peşindeydik aslında:
Kim gizlenir, kim bulur?
Belki de o oyun, Hakk’ın bizi saklayıp sonra tekrar bulmasıydı…
Her “ebelik” bir arayış, her “saklanış” bir teslimiyetti.

İsim , şehir defterleri bile zikir gibiydi o zaman; her harf bir tecelliydi.
Gökyüzüne salınmış uçurtmalar ise ruhlarımızdı  ipleri avuçlarımızda, yönleri hep semaya dönük.
Ne bilirdik o vakit, her uçurtmanın bir kalp olduğunu, her rüzgârın Mevlâ’nın nefesiyle estiğini…

Yıllar geçti.
Büyümeyi öğrendim; ama öğrendim ki büyümek, çocukluğu unutmak değilmiş.
Çünkü çocukluk, insanın fıtratıdır  Rabb’inin ilk emaneti, kalbin en saf aynası.
Ben hâlâ o aynaya bakınca, içimde bayram sabahının ışığını görüyorum.
Ellerimde hâlâ rengârenk balonların ipi var; onlar şimdi dünyaya değil, Hakk’a bağlı ipler belki…

İçimdeki çocuk, her köşe başında bana sesleniyor hâlâ:
“Unutma,” diyor,
“Kalbini taş değil, pamuk şekeri gibi tut.
Düşlerini yitirme, çünkü her düş Hakk’a giden bir yolcudur.”

Ve ben, o sesi susturmuyorum.
Çünkü biliyorum:
Kendindeki çocuğu koruyan, Rabb’ine en yakın hâlini korur.
Kalbini çocukça saf tutan, her yaşta yeniden doğar...