Gazze’de Şehit Olan Çocuklara Ağıt
Yara Değil, Vebal: Sabırla Taşınan Emanet
Derin bir yara değilsin, vebali Cennet-i Âlâ'sın...
Bazı acılar sadece kişisel değildir. Onlar bir ümmetin yüreğinde yanar, bir insanlığın sınavı olur.
Ve sabırla taşındıkça, o yara bir mükâfata dönüşür.
Tıpkı bir annenin sessiz gözyaşı gibi…
Bu acılar Cennet’in eşiğinde sabırla bekler; vebal olur, ama Cennet ile karşılık bulur şüphesiz
Çünkü bu yara, sadece kan değil; kullukla yoğrulmuş bir secdedir.
İnsanlığın öldüğü yer Gazze değil tüm İslam Devletleri...
Onlar sabrının mükafatını muştularla aldığı gün bizler bu vebalin hesabını nasıl anlatacağız?
Gözyaşının Secdesi
Gözyaşıyla abdest alan anaların suskun niyâzısın...
Annelik, duanın en sessiz şeklidir. Hele ki Gazze’de… Orada anneler çocuklarını yıkayamaz; gözyaşlarıyla abdest aldırırlar. Her damla, bir dua olur göğe yükselir. Dilleri değil, kalpleri konuşur. Ve bu suskun niyazlar, semanın dergâhına ulaşır.
Çünkü gözyaşıyla alınan abdest, dünya kelimelerinin bittiği yerde başlar.
Kefensiz Sessizlik
Toprağa sarılmış kefensiz bir sükût gibisin...
Toprağa sarılmış ama hâlâ konuşan bir sessizliktir Gazze’deki çocuklar. Kefensiz, vedasız, yarım…
Ne bir elveda vardır arkalarında ne de bir merasim. Onlar bu dünyada yarım kaldı ama Rabbine tam kavuştu. Sessizlikleri feryattan daha yüksektir. Çünkü bu sükût, Hakk’ın adaletine teslim edilmiş bir yalvarıştır.
Aşkın En Koyu Hâli:
Kan Ağlayan Dua
Her gün “Yâ Vedûd” diyerek kan ağlarsın...
Ve yine de dua kesilmez Gazze’de.
Kan ağlayan yürekler hâlâ "Yâ Vedûd" diyor.
Sevgiden vazgeçmiyorlar.
En koyu acının ortasında bile Allah’ı en çok seven isimle çağırıyorlar "Vedûd"
Çünkü gerçek aşk, acıyla terbiye olunur, teslimiyetle yaşanır.
Masumiyetin Kefensiz Bedeni
Toprağa düşen her çocuk, bir kıyametin habercisidir.
Ama onların bedeni değil, bizdeki vicdan gömülmüştür toprağa.
O çocuklar şimdi Arş’a yürüdü. Biz hâlâ dünyalık derdimize yürürken,
Bir çocuğun suskun gözlerinde ilâhî bir nida yankılanıyor
"Ben masumdum. Neden sustunuz?"
Bir Dua Olarak Ağlayan Gökyüzü
Çünkü bu zulme yalnız insanlar değil, melekler bile sustu.
Yeryüzü bir mahkeme yeri oldu ama hâkim yok, karar yok.
Sadece mazlumun duası var, semayı sarsan bir nida gibi
“Yâ Adl, Yâ Vedûd, Yâ Müntekîm…
Bizi gören Sensin.
Gazze’deki her çocuk bir duayla doğdu, bir feryatla şehit oldu.
Ve biz hâlâ hayattaysak, o kanın üzerimize emanet olduğunu unutmayalım.
Çünkü bu acı, sadece onların değil; suskun kalan her kalbin vebalidir.
Ve bu vebal, ancak “Yâ Vedûd” diyerek ve adalet için dirilerek temizlenir.
İnsanlık utancı, acısı, vebali mutlu olmaya hakkımız yok gibi uyanıyoruz, kardeşlerimiz acı çekiyor, ölüyor, aylardır haince adil olmayan adına savaş denen zülümle katlediliyor...
Daha ne kadar sessiz kalacağız bu kadar mı aciz bir Ülkeyiz.
Sözün bittiği yer lütfen artık konuşun sözüm Millete değil, sözüm Meclise, iktidara, Bakanlara...
Yorumlar
Kalan Karakter: