Kırılan Kilit

Bazı günler vardır, güneş doğsa da içimiz aydınlanmaz.
Bazı geceler olur, ay parıldasa da karanlık içimizi bırakmaz.
Ve bazen öyle bir an gelir ki… Tık diye bir şey kırılır içimizde.
İşte ben buna “kırılan kilit” diyorum.

İnsanın iç dünyasında, farkında olmadan ördüğü kapılar var.
Çocukluktan, kırıklıklardan, kayıplardan, hayal kırıklıklarından...
Zamanla birikir, birikir, sonra o kapılar kilitlenir.
Dışarıdan bakınca dimdik duran, içinde ise sönmüş bir mum gibi yaşayan insanlara dönüşürüz.

Hayat, öyle düz bir çizgide akmaz.
Düzlükler de vardır, uçurumlar da.
Bazen taşlı bir yolda yalınayak yürürsün, bazen çiçekli bir patikada bile canın sıkılır.
Kimi zaman yük hafiftir ama omuz yorgundur.
Kimi zaman da omuz güçlüdür ama yükün ağırlığı değil, anlamı boğar insanı.

**

Şunu gözlemledim:
Dert, herkesin cebinde ayrı renkte, ayrı şekilde durur.
Kimisi en pahalı otellerde uykusuzluktan şikayet eder,
Bir başkası sabaha kadar çalışıp bulduğu bir simidi bölüşürken bile şükreder.
Kiminin karnı tok, içi boştur.
Kiminin cebinde parası yoktur ama kalbinde dünya kadar umut taşır.

İşte burada anlıyorum ki:
Asıl mesele başımıza gelen değil, onun içimizde nasıl yankılandığı.

Bazen yolda yürürken tanımadığınız bir insanın gülümsemesi,
Bir dostun iki kelimelik mesajı,
Ya da ansızın açtığınız bir kitap sayfasındaki cümle...
O içimizde yıllardır kilitli duran kapıyı açabiliyor.

Hayatın sadece dışarıdan görünen yüzüyle anlaşılmadığını zamanla anlıyor insan.
Bazı günler vardır ki, o günler konuşmaz… Sadece içini oyar.
İçine dönersin, susarsın. Orada, kendinle baş başa kalırsın.
Benim de hayatımda o “kilit kırılma” anları çok oldu.
Bir cenaze çıkışında,
Bir sabah ezanında,
Bir gülüşte, yıllarca yokluğunu iliklerinde hissettiğin bir şeyin sızısında,
Ve zamanın demir gibi aktığı, sessiz gecelerde...

O anlar insanı değiştiriyor.
Yorulduğumuzda değil, içimizdeki anlamı kaybettiğimizde tükeniyoruz.
Ve o anlamı bazen bir acının tam ortasında buluyoruz.

**

Peki bu kadar dert, bu kadar yük niye?

Belki de sınavdayız.
Hem de öyle sıradan bir sınav değil…
Adı hayattır, müfredatı sabır, kanaat, sebat, şükür...
Ve öğretmeni zamandır.

Peygamber Efendimiz şöyle buyurmuş:
“Dünyada bir garip gibi yaşa…”
Çünkü burası geçici.
Çünkü burada yükün tamamı taşınmaz.
Ama bu da demek değil ki teslim olacağız.
Tam aksine, mücadele ettikçe ruhumuz güçleniyor.
Bir şeyler yaptıkça, üretip paylaştıkça insan kendini daha anlamlı hissediyor.

**

Kırılan her kilit aslında içimizde bir yeni kapı demek.
Kapanmış sandığımız yolların yeniden açılması demek.
Yeniden sevinmek, yeniden inanmak, yeniden başlamak demek.

Gelin birbirimizin yükünü hafifletelim.
Her insanın bir derdi var, ama her insan aynı zamanda bir başka insana derman da olabilir.
İlle büyük işler değil...
Bazen bir tebessüm, bazen “Ben buradayım,” demek yeter.
Yaralı bir yüreğe, sağlam bir omuz olmak…
İşte bu, hayatın en güzel tarafı.

**

Ben kendi payıma şunu öğrendim:
İnsan, kendi anlamını bulduğunda, yükü hafifliyor.
Hayatın neden zor olduğunu değil;
Zorluğun içinde ne aradığımızı sorarsak, belki bazı şeyler yerli yerine oturuyor.
Ve bazen o “kilit kırılması”, insanın kendine dönmesidir.